Nakakalungkot isipin na ang di moh inaasahang mga nilalang na mawala sa mundong ibabaw ang siyang nawawala, parang yung CI(Clinical Instuctor) ko nung collge na visor naman namin sa hospita, kung baga guro ko siya noon, katrabaho ko na siya ngayon na kung saan nalaman kong napakaOC-OC pala ni mam, napakamasinop, plastado palagi ang gamit kaya ayun pag siya ang visor namin, mega-ligpit kami ng station namin, ayaw nun pakalat-kalat yung chart…on her bubbly side naman, napakagaling mangbuyo ni mam, parang bugaw na irereto ka kay ganito-ganoon na hindi ko alam nung estudyante pa ako.
naoospital na din siya before pero kala ko simpleng rayuma lang, ubo, sipon, sakit ng ulo, mga ordinaryong sakit lang ba, tapos isang araw pagpunta ko sa ward kasi magpapasa ako ng PDS kasi deadline na, nakaitim pa kao nun, bungad sa akin ng hep”patay na si susan”. biglang naginig tuhod ko, nanlambot parang ang sarap sabihin mam kaka-aga wah magjojoke, pero siyempre yung mga bagay bang iyon eh dapat gawing biro,. Nalaman ko na nag-expire siya gawa ng may pleural effusion siya kung saan nagkatubig ang baga niya kaya nagcongest at di na kinaya na ang puno’t dulo ng lahat eh cancer sa baga…although hindi siya smoker, dahil lagi siyang pagod na naliligo, sobrang workaholib, mapapansin niyo redundant, sobra n, workaholic pa kasi sobrang totoo naman kaya moral lesson di ba, have sometime to rest or you’ll rest forever di ba, pero ganun talaga ang tendency ng mga OC-OC , obsessive-compulsive which very prone ako at iba pang mga nasa medical field gawa ng we occasionally do rituals…hayyy mangilid-ngilid luha ko ng masilayan ko siya sa kabaong niya kasi nakakapanghinayan yung mga taong nakakainspire na mawala, rags to riches ang kwento ng lola moh,kung saan sipag at tiyaga,utak ang puhunan. naisip ko tuloy, kailangan ba talagang mamatay? Wala lang although i know its unevitable, life is not constant, pero ispin moh what if kung walang namamatay?
